το καρό τραπεζομάντηλο
ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ Ήταν ένα υπέροχο απομεσήμερο. Θύμιζε στοίχους του Ελύτη. Ένα τραπέζι στρωμένο, μια κούπα μισογεμάτη και σημάδια από το κραγιόν στο ποτήρι. Μια φέτα λεμόνι σκορπισμένη στο κίτρινο καρό τραπεζομάντιλο και δυο μπλε κάδοι γεμάτοι σκουπίδια και αγριόχορτα. Σκουπίδια του κήπου που μας θυμίζουν ότι κάποιος πάντα ζει εδώ. Ήταν τρεις. Τις είδα πίσω από τους κάδους. Δεκάδες μάτια με επεξεργάζονταν, ήταν ανατριχιαστικό. Σταθήκαμε να κοιτάζουμε η μια την άλλη μέχρι που άρχισαν να με κυνηγούν. Προσπάθησα να τρέξω, να πετάξω όσο πιο γρήγορα μπορούσα.